Z NAMI ZYSKUJESZ  – TERAZ PODWÓJNIE
akcja rabatowa 2017

CHWASTY RZEPAKU

Większość gatunków chwastów występujących w rzepaku to chwasty jare, jednak część z nich ma tendencje do wschodów już podczas jesieni. Charakteryzują się znaczną wytrzymałością na niskie temperatury. Z obserwacji wiadomo, że jeżeli zimę przetrzyma rzepak to z pewnością także chwasty określane jako zimujące. Zwalczanie chwastów należy do podstawowych czynności ochrony roślin. To nieodzowne działanie aktualnie jest ujęte w ramy integrowanych metod ochrony. Oznacza to, że chwasty należy zwalczać wszystkimi dostępnymi metodami z jak najmniejszym udziałem środków chemicznych. Ich całkowite wyeliminowanie jest niemożliwe, ale na podstawie szeregu decyzji znacznie można obniżyć ich udział w ochronie.

Odchwaszczanie mechaniczne jest jednym z często popularyzowanych sposobów zwalczania chwastów. Jednak w przypadku rzepaków ma bardzo ograniczone zastosowanie. Bronowanie nie jest polecane. Jesienne, zwłaszcza wczesne zabiegi, mogą spowodować uszkodzenie systemu korzeniowego, wykonywane wiosną, gdy rzędy rzepaku zaczynają się zwierać powodują uszkodzenia części nadziemnej rzepaku. Rośliny mechanicznie uszkodzone są bardziej narażone na zainfekowanie przez suchą zgniliznę kapustnych, szarą pleśń i zgniliznę twardzikową. W przypadku podjęcia decyzji przeprowadzenia zabiegów mechanicznych można się spodziewać skuteczności w granicach 40–60%. Powinny one być uzupełnione zabiegami chemicznymi. Podstawową zasadą wykonywania zabiegów mechanicznych jest ich przeprowadzenie przed zabiegami doglebowymi.

Zabiegi mechaniczne zwalczania chwastów w rzepaku muszą być uzupełnione chemicznymi, których termin w dużej mierze jest związany z warunkami klimatycznymi. Dopuszczalne jest wykonywanie zabiegów do końca wegetacji jesiennej, co oznacza, że zaraz po zastosowaniu herbicydu może nastąpić obniżenie temperatury i rośliny wejdą w okres spoczynku zimowego. Optymalny termin wykorzystania środków powschodowych to okres od momentu wschodów do fazy nie starszej niż sześć, czasami osiem liści właściwych chwastów. Preparaty działające przez zielone części chwastów są skuteczniejsze po zaaplikowaniu we wczesnych fazach rozwojowych. Podstawową zasadą stosowania herbicydów o działaniu nalistnym jest ich aplikacja na rośliny suche.

 

Chaber bławatek (Centaurea cyanus L.)

Opis rośliny – Roślina wysokości 20–80 cm, w warunkach konkurencji o światło może osiągnąć nieco ponad 100 cm. Łodyga prosto wzniesiona, od połowy rozgałęziona, pokryta włoskami tworzącymi pajęczynowato wełnistą strukturę.

Roślina dorosła – Łodyga prosta, na ogół w połowie wysokości rozgałęziona, bruzdowana. Liście 2–3-krotnie pierzastosieczne, o wydłużonych, nitkowatych, cienkich łatkach (0,5 mm), na spodzie bruzdkowane, szczyty ostro zakończone. Kwiaty dwojakiego rodzaju: zewnętrzne – języczkowate, białe, jednoząbkowe (13–21 sztuk), czasami słabo wykształcone, wewnętrzne – rurkowe, żółte, o pięciu ząbkach. Zebrane są w kwiatostany złożone z pojedynczych koszyczków średnicy 8–15 mm i szerokości 1,5–4 cm (wraz z kwiatami języczkowymi), na długich szypułkach; dno koszyczka pełne, półkuliste lub szerokostożkowate (zawsze wypukłe). Owocem jest podłużna trójgraniasta niełupka długości około 2 mm i szerokości 1 mm, zwężająca się ku dołowi, poprzecznie ucięta, na końcach żeberkowana (tworzy koronkę). Żeberka barwy białej do brunatnej, powierzchnia między żebrowaniem pomarszczona. Nasiona w całości ciemnobrązowe. Korzeń pojedynczy wrzecionowaty lub liczne korzenie zbliżone pokrojem do wiązkowatych w zależności od zwięzłości podłoża.

Rozwój

Roślina jednoroczna jara, wschodzi wiosną lub jesienią, zimuje w postaci rozety. Jedna roślina wytwarza 700–1600, maksymalnie ponad 6500 nasion.

 

 

Mak polny (Papaver rhoeas L.)

Opis rośliny – Rośliny osiągają wysokość 20–60 cm, maksymalnie 100 cm. Są owłosione, słabo rozkrzewione, dominują pędy kwiatowe z charakterystyczną czerwoną koroną.

Roślina dorosła – Łodyga słabo rozgałęziona, liście owłosione, pojedynczo lub podwójnie pierzastodzielne o odcinkach wydłużonych, lancetowatych, brzegi liści ząbkowane, górne siedzące. Cała roślina sinozielona. Korona czteropłatkowa, poszczególne płatki wolne, okrągławe, średnicy 4–5 cm, jaskrawoczerwone z czarną plamką u nasady. Szypułki kwiatowe pokryte długimi odstającymi włoskami. Pręciki szydłowate. Owocem jest torebka (makówka), naga, okrągława lub odwrotnie jajowata, lekko wydłużona i przykryta wypukłym wieczkiem o 8–14 promieniach. Nasiona nerkowate, o powierzchni siateczkowatej, barwy od jasno- do ciemnobrunatnej. Korzeń palowy z drobnymi korzeniami bocznymi.

Rozwój

Roślina jara, bardzo często zimująca, siewki pojawiają się późną wiosną oraz bardzo licznie jesienią. Pyłek z kwiatów zbierają pszczoły, trzmiele, niektóre muchówki i chrząszcze. Nasiona roznosi wiatr. Należy do gatunków, które bardzo dobrze kiełkują na świetle. Jedna roślina może wydać od kilku do 800 000 nasion, średnio 10 000–20 000.

 

 

 

Maruna nadmorska
(Tripleurospermum maritimum (L.) W.D.J. Koch; syn. Matricaria maritima L.)

Opis rośliny – Roślina wysokości 15–80 cm, w sprzyjających warunkach osiąga do 100 cm. Bez względu na wysokość, mniej więcej w połowie zaczyna się krzewić. Liście pierzastodzielne o drobnych łatkach (przypominają liście koperku).

Roślina dorosła – Łodyga prosta, w połowie wysokości rozgałęziona, bruzdowana. Liście 2–3-krotnie pierzastosieczne, o wydłużonych, nitkowatych, cienkich łatkach (0,5 mm), na spodzie bruzdkowane, szczyty ostro zakończone. Kwiaty dwojakiego rodzaju: zewnętrzne – języczkowate, białe, jednoząbkowe (13–21 sztuk), czasami słabo wykształcone, wewnętrzne – rurkowe, żółte, o pięciu ząbkach. Zebrane są w kwiatostany złożone z pojedynczych koszyczków średnicy 8–15 mm i szerokości 1,5–4 cm (wraz z kwiatami języczkowymi), na długich szypułkach; dno koszyczka pełne, półkuliste lub szerokostożkowate (zawsze wypukłe). Owocem jest podłużna trójgraniasta niełupka długości około 2 mm i szerokości 1 mm, zwężająca się ku dołowi, poprzecznie ucięta, na końcach żeberkowana (tworzy koronkę). Nasiona w całości ciemnobrązowe. Korzeń pojedynczy wrzecionowaty lub liczne korzenie zbliżone pokrojem do wiązkowatych w zależności od zwięzłości podłoża.

Rozwój

Roślina jednoroczna, jara, często zimująca lub niekiedy wieloletnia. Dane na temat liczby wytwarzanych nasion są bardzo zróżnicowane – średnio to od 1000 do 5000 i 10 000 nasion, do ponad 50 000, a nawet ponad 300 000, które (także według różnych źródeł) zachowują żywotność w glebie 6–10 lat. Nasiona unoszone z wiatrem, kiełkują z powierzchni gleby w szerokim przedziale temperatury (5–35°C).

 

 

 

Przytulia czepna (Galium aparine L.)

Opis rośliny – Roślina wysokości od 30 do 150 cm – jeżeli ma roślinę podporową. Wspinająca się, silnie czepiająca się, gałęzista. Charakterystyczne umieszczenie liści w okółkach. Bardzo zróżnicowana długość międzywęźli.

Roślina dorosła – Czterograniasta łodyga pokryta sztywnymi, prostymi, wstecznie ustawionymi (zadzierzysto) włoskami. Bez względu na wysokość łodygi (różna długość międzywęźli) ma przeciętnie taką samą liczbę kilkunastu okółków. W każdym z nich znajduje się sześć–dziewięć lancetowatych liści długości 3–6 cm, na brzegach i poniżej nerwu środkowego również pokrytych zadzierzysto ustawionymi włoskami. Kwiaty są niepozorne, białe lub białozielone, średnicy około 2 mm, przeważnie obupłciowe. Na jednej szypułce znajduje się 5–12 kwiatów wyrastających w kątach liści. Owocem jest kulista rozłupka, przeciętnie średnicy 2–4 mm (1,6–7 mm), pokryta haczykowatymi szczecinkami. Korzeń czerwony, rozgałęziony i bardzo cienki, nitkowaty.

Rozwój

Roślina jednoroczna, jara, zimująca. Nasiona najlepiej kiełkują z wierzchniej warstwy gleby, dojrzewają latem i jesienią, intensywnie wschodzą wiosną i jesienią następnego roku. Wytwarza 350–600 nasion o żywotności w glebie do 8 lat.

 

 

 

Rdest plamisty (Polygonum persicaria L.)

Opis rośliny – Roślina wznosi się lub płoży, jej rozgałęziające się łodygi osiągają długość od 5 do 60 cm, maksymalnie 100 cm, co rzadko odzwierciedla się w wysokości.

Roślina dorosła – Łodyga wyprostowana lub leżąca, rozgałęziająca się, z kolankami. Liście, lancetowate, z wyraźnym nerwem środkowym. Blaszki liściowe z wyjątkiem spodniej części delikatnie pokryte krótkim, szczeciniastym owłosieniem. Niekiedy na liściu może się znajdować brunatnobordowa, nieregularna plama. Ogonki bardzo krótkie. Pochewka powstająca ze zrośniętych przylistków (gatka) pokryta ściśniętymi szczecinkami, najdłuższe włoski osiągają 1–3 mm. Kwiaty zebrane w gęste, proste lub lekko zgięte, walcowate, tępo zakończone kłosy, wyrastające z pachwin górnych liści. Okwiat i szypułki nagie. Korony o płatkach różowych, rzadziej białych lub białojasnozielonych. Owocami i zarazem nasionami są jajowate orzechy, czasami spłaszczone, długości około 2 mm i szerokości 1,5 mm, prawie czarne ze słabym połyskiem. Korzeń palowy słabo rozgałęziony.

Rozwój

Siewki pojawiają się najliczniej na początku lata. Roślina kwitnie do pierwszych przymrozków, jedna wytwarza 200–800 nasion.

 

 

Rdest szczawiolistny typowy (Polygonum lapathifolium L. subsp.)

Opis rośliny – Poszczególne rośliny osiągają przeciętną wysokość 30–60 cm, na żyznych stanowiskach dorastają do 100 cm. Łodyga rozesłana, mająca tendencje do wznoszenia. Gatunek charakteryzujący się dużą różnorodnością, zwłaszcza pod względem ubarwienia liści (występowanie na nich brunatnych plam lub ich brak).

Roślina dorosła – Łodyga naga, wzniesiona lub rozesłana, zgrubiała w węzłach. Liście, często mające ciemną, nieregularną plamę, są wydłużone, lancetowate, na obu końcach zaostrzone, osadzone na krótkich ogonkach otulonych rozdętymi, nagimi gatkami, które na szczycie są postrzępione i krótko orzęsione. Kwiatostan kłosowaty, zbity, u szczytu lekko zgięty. Pojedyncze kwiaty białoróżowe do jasnoczerwonych. Okwiat cztero-, pięciolistkowy, długości 2–2,5 mm, szypułki nagie lub rzadko ogruczolone. Owoce okrągłe, spłaszczone, z obu stron wklęsłe, długości 2–2,5 mm, szerokości 1,5–2 mm oraz grubości 0,5 mm. Nasiona ciemnobrunatne z lekkim połyskiem. Korzeń palowy.

Rozwój

Roślina jednoroczna, jara, wschodzi późną wiosną i wczesnym latem. Licznie kiełkuje już w temperaturze od 2 do 10°C, optimum jest znacznie wyższe – około 30°C. Jedna roślina wydaje 800–850 nasion.

 

 

 

Tasznik pospolity (Capsella bursa-pastoris (L.) Med.)

Opis rośliny – W zależności od warunków środowiskowych rośliny osiągają wysokość od 3 do 60 cm. Łodyga prosta, rozgałęziona już od podstawy.

Roślina dorosła – Łodyga rozgałęziająca się od podstawy, wzniesiona, naga lub nieco gwiazdkowato owłosiona. Liście dolne różnego kształtu, ułożone w rozecie, wydłużone, całobrzegie, ząbkowane lub pierzastodzielne, osadzone na krótkich ogonkach. Wyrastające na łodydze mniejsze, całobrzegie lub wcinano-ząbkowane, siedzące. Kwiaty białe, czasami delikatnie przebarwione na różowo, zebrane w grono. Korona złożona z czterech odwrotnie jajowatych płatków długości 3,5–5 mm każdy, kielich złożony z czterech działek długości 1–1,3 mm. Owocem są trójkątne, odwrotnie sercowate, dwuczęściowe łuszczynki, na szczycie płytko wcięte. Zawierają one wydłużone, owalne, spłaszczone nasiona, długości 0,9–1,5 mm, szerokości 0,5 mm oraz grubości 0,2–0,3 mm, o niejednolitej barwie – od czerwonożółtych do żółtobrunatnych. Jedna łuszczyna ma 10–20 nasion. Korzeń wrzecionowaty, rozgałęziony, brudnobiały.

Rozwój

Roślina jednoroczna, jara, bardzo często zimująca. Siewki wschodzą wiosną, latem i jesienią, te najpóźniej wschodzące nie mają liści pierzasto podzielonych. Roślina samo- i owadopylna. Jedna wytwarza przeciętnie 5000 nasion, ale może to być również od 2000 do 40 000 nasion. Najlepiej kiełkują z głębokości 1–3 cm.

 

 

 

Tobołki polne (Thlaspi arvense L.)

Opis rośliny – W niekorzystnych warunkach rośliny osiągają wysokość od 5 cm, przeciętnie 15–50 cm. Łodyga wyprostowana, w górze rozgałęziona.

Roślina dorosła – Łodyga bruzdkowana, z delikatnie zaznaczonymi krawędziami, grubości 3–4 mm, wyprostowana, w górze rozgałęziona. Liście dolne odziomkowe, eliptyczne lub odwrotnie jajowate, całobrzegie lub bardzo delikatnie ząbkowane, z krótkimi ogonkami. Liście na łodydze sercowate bądź strzałkowate, zatokowo ząbkowane, zwężające się, z tępymi szczytami. Wyraźne unerwienie. Kwiatostan groniasty, w czasie owocowania wydłużający się. Kwiaty białe, korona i kielich czterokrotne, płatki odwrotnie jajowate długości 2–3 mm, pręciki żółte. Owocem są okrągławo-jajowate łuszczynki, z wąskim wcięciem na szczycie, szeroko oskrzydlone, o przeciętnej długości 15 mm, zawierające 5–14 nasion. Szypułki podobnej długości jak łuszczynki. Nasiona owalne, spłaszczone, ciemnożółte do rudawych lub brunatnych, matowe, o powierzchni żebrowato pomarszczonej, długości 1,7–2,2 mm, szerokości 1,3–1,7 mm i grubości 0,9–1 mm. Korzeń palowy, brudnobiały.

Rozwój

Roślina jednoroczna, jara, zimująca. Siewki wschodzą wiosną, latem i jesienią już przy temperaturze 1°C, z głębokości do 6 cm. Jedna roślina wydaje 900–1000 nasion, najbardziej okazałe sztuki – do 2000 nasion.

 

 

 

Źródło: Rzepak ozimy, Hortpress/Rapool

 

RAPOOL Polska Sp. z o.o.

ul. Straszewska 70

62-100 Wągrowiec
Polska, woj. wielkopolskie
telefon: +48 (67) 26 80 710

faks: +48 (67) 26 80 715

Dane  rejestrowe

RAPOOL Polska Sp. z o.o. :

Sąd Rejonowy w Poznaniu
XXI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego
KRS: 0000142209,
Kapitał zakładowy: 1.600.000 PLN,

Zarząd: Andrzej Duszejko, Leszek Goliński, Johannes Peter Angenendt, Dietmar Brauer